माझी आई
मुखपृष्ठ >> लेख >> माझी आई
 
ई-पेपर
 
 

लोकसत्ता ब्लॉग


संघाने काँग्रेसलासुद्धा मदत केली आहे!
पर्यावरण हा अडथळा नव्हे, तर निकोप विकासाचा पाया

गाण्यातील ‘साऊण्ड’चा आनंद अनुभवता आला पाहिजे

माणसं बदलण्यापेक्षा धोरणं बदला!

alt

सर्व काही अण्णांनीच करावे, असे लोकांना वाटणे हीच उणीव..

alt
कांद्याचा भाव शंभर रूपये किलो का नको?
 alt
पीडीएतील दिवस आणि अभिनयाचा श्रीगणेशा
 alt
दुर्बलांना पोसणे म्हणजे सबलीकरण नव्हे!
नक्कल करायलाही अक्कल लागते!
मेधा पाटकर यांचे ऐकले असते, तर एकही पूल
झाला नसता!
alt
‘नक्कल’ न करणे हाच बाळासाहेबांचा खरा
वारसा
पाच वर्षे प्रभावी सरकार
देऊ शकेल अशी पर्यायी
व्यवस्था मला दिसत
नाही!
एक तळमळ बोलकी
झाली
आनंदवनाच्या ‘प्रवाहा’त एकरूप आमटेंची तिसरी पिढी..
लोकांसाठी नव्हे ,
लोकांच्या सोबत...
एक गोष्ट आमच्याकडे शक्यतो होत नाही, ती म्हणजे ‘इ'लॉजिकल्’
बोलणं किंवा वागणं!
‘विचार’ निश्चित झाला
की शब्द आपोआप
सामोरे येतात
‘जमिनीचा पैसा
बिल्डरांना नाही, तर सरकारला मिळायला
हवा!’

दि.०९-११-२०१२ रोजी बाजार बंद झाला त्यावेळचा भाव



 

माझी आई Bookmark and Share Print E-mail

 

alt

शनिवार , २८ जुलै २०१२
रोहिणी गवाणकर आणि मृणाल गोरे यांचा साठेक वर्षांचा स्नेह. या साठ वर्षांत  त्या दोघींमध्ये  जे नातं निर्माण झालं होतं ते कोणत्याही पारंपरिक नात्यापलीकडलं होतं..  नुकत्याच निधन झालेल्या आपल्या या सखीच्या  आठवणी जागवताहेत रोहिणी गवाणकर  तर आईपणाच्या पलीकडे मैत्रिणीचं नातं जपलेल्या मृणाल गोरे यांच्या कन्या अंजली वर्तक सांगताहेत आपली सखी असलेल्या आईविषयी ..
स न १९४९! भारताला स्वातंत्र्य मिळालं होतं. स्वतंत्र भारताच्या जडणघडणीत मोलाचा वाटा आता तरुणांना उचलायचा होता. त्यासाठी महाराष्ट्रात राष्ट्र सेवा दलाची स्थापनाही झाली होती आणि सेवा दलाचे कार्यकर्ते एका शिबिरासाठी पुण्यात एकत्र जमले होते.
‘‘माझ्या बाळंतपणात माझ्याबरोबर राहायचं सोडून आई दिल्लीला गेली. मी तिला म्हटलं की, अगं, माझी ही पहिली वेळ आहे आणि तू इथे हवी आहेस. पण तिने ठरलेली कामं पार पाडली आणि मगच माझ्याकडे आली. तिला वैयक्तिक आयुष्यापेक्षा सामाजिक आयुष्य खूप महत्त्वाचं होतं.’’
दे वाला सगळीकडे धावून जाणं शक्य होत नाही. म्हणून त्याने आई निर्माण केली, अशा अर्थाचं एक वचन आहे. कोणत्याही सहृदय माणसाच्या हृदयाच्या गाभ्यात आईसाठी वेगळी जागा असते. माझं हृदयही त्याला अपवाद नाही. आज आई मलाच नाही, तर या जगालाही सोडून गेल्यानंतर तिचं महत्त्व जास्त जाणवतंय. याआधी ते जाणवत नव्हतं, असं नाही.

पण ते मोठेपण अगदी ठसठशीतपणे समोर येतंय. माझ्याच नाही, तर माझ्या मुलांच्या आणि त्यांच्याही मुलांच्या..
लहानपणी आईने मला कधीच वेगळं वागवलं नाही. म्हणजे आपली मुलगी आणि इतरांची मुलगी, यात तिने जराही फरक केला नाही. लहानपणी या गोष्टीचा मला खूप राग यायचा. माझ्या आईने माझ्याकडे जास्त लक्ष द्यायला हवं. माझी बाजू घेऊन बोलायला हवं, मला पाठीशी घालायला हवं, असं लहानपणीच नाही, तर मोठेपणीही कोणत्याही मुलीला वाटत असतं. मलाही तसंच वाटायचं. पण माझ्यासाठी काही वेगळा न्याय तिच्याकडे नव्हताच. म्हणजे तिचं माझ्यावर प्रेम नव्हतं असं नाही. पण ते व्यक्त करण्याचे तिचे मार्ग खूप वेगळे होते.
लहानपणी नेहमी घडणारा एक प्रसंग अजूनही डोळ्यासमोर आहे. माझे बाबा लवकर गेले. त्यामुळे घरी मी आणि आईच. आम्ही टोपीवाला बंगल्यात राहायचो. तिथेच आईच्या जनता दलाचं ऑफिस होतं. आई ग्रामपंचायतीवर निवडून आली, त्या वेळी मी लहान होते. आईच्या मागे बाबुराव सामंतांसारखी भक्कम माणसं खंबीरपणे उभी होती. ही सर्व माणसं आमच्या घरी, कार्यालयात यायची आणि मग आईच्या बैठका चालायच्या. या सगळ्या बैठका मी आईच्या मांडीवर बसून पाहिल्या आणि ऐकल्या आहेत. त्यांच्या जोरदार चर्चा चालायच्या आणि माझ्या मनात मात्र एकच विचार असायचा, ‘हिच्या बैठका संपणार कधी आणि माझी आई  माझ्या वाटय़ाला येणार कधी’!
पुढे मग मला या गोष्टींची सवय झाली. आईदेखील महापालिका, विधानसभा, लोकसभा अशी एक एक पायऱ्या चढत गेली. रात्री-अपरात्री आमच्या घरावर थाप पडली की, ती मदतीला धावून जात असे. ती वृत्ती कुठे तरी माझ्यातही रुजली. त्या वेळी मी तिच्याबरोबर धावले नसेन कदाचित, पण ती हिंमत मात्र तिने नक्कीच दिली. साधारणपणे माणूस जोपर्यंत पदावर असतो, तोपर्यंत त्याच्या आजूबाजूला माणसांचा घोळका असतो. एकदा तो त्या पदावरून दूर झाला की, त्याच्या बाजूला माणूस सोडा, चिटपाखरूसुद्धा फिरकत नाही. ही जगाची रीत आहे. पण आईच्या बाबतीत ही रीत खोटी ठरली. सक्रिय राजकारणातून ती दूर झाल्यानंतरही तिच्याकडे असलेला माणसांचा राबता कधीच कमी झाला नाही.
आई मला नेहमी सांगत असे, ‘अंजू, ही माणसं माझी संपत्ती आहेत.’ आपल्या कार्यकर्त्यांचा तिला अभिमान होता. तसाच तिला अभिमान होता स्वत:च्या कामाचा. तिला स्वत:वर विश्वासही तेवढाच होता. त्याबाबतीत ती ठाम असायची. अनेकदा मला तिच्या तब्येतीची काळजी वाटावी, एवढी दगदग ती करायची. मग मी तिला म्हणायचे की, दौरा रद्द कर किंवा कार्यक्रम रद्द कर आणि घरी बस. पण ते तिला पटायचं नाही. तिचं मला नेहमी सांगणं असायचं की, ‘बायो, मी घरी बसले तर संपूर्ण पंचक्रोशीतून माझ्यासाठी येणाऱ्या बायकांचं काय?’ ही काळजी तिला alt

नेहमी भेडसावायची. बायकांवर होणाऱ्या अन्यायाचे प्रसंग ऐकताना तर ती अक्षरश: विव्हळायची. आई वरवर खूप कठोर वाटायची, पण आतमधून फणसाच्या गऱ्यासारखीच होती.
एक गोष्ट मात्र नक्की की, आम्ही दोघीच एकत्र राहायचो. त्यामुळे जसजशी मी मोठी होत गेले, तसतसं आमचं नातं आई-मुलगी यापेक्षा मैत्रिणीत बदलत गेलं. हा बदल व्हावा, हीसुद्धा तिचीच जादू. पण तरीही तिनं मला चारचौघींसारखीच एक मुलगी म्हणून वाढवलं. मला आठवतं, मी पहिल्या बाळंतपणासाठी म्हणून आईकडे राहायला आले. त्या वेळी तिच्याकडे एक बाई राहत होत्या. आई खासदार होती त्या वेळची गोष्ट. आता बाळंतपणात माझ्याबरोबर राहायचं सोडून आई दिल्लीला गेली. मी तिला म्हटलं की, अगं, माझी पहिली वेळ आहे आणि तू इथे हवी आहेस. पण तिने ठरलेली कामं पार पाडली आणि मगच माझ्याकडे आली. तिला वैयक्तिक आयुष्यापेक्षा सामाजिक आयुष्य खूप महत्त्वाचं होतं. तिथे वावरताना तिचा आवेश रणरागिणीसारखा होता.
एक आठवण आहे. आई आणीबाणीच्या वेळी तुरुंगात होती. आणीबाणी जाहीर व्हायच्या आधीच नुकतंच माझं लग्न झालं होतं. आमचा प्रेमविवाह होता आणि आईनं त्याला कधीच विरोध केला नाही. ते असो.. पण आमचं लग्न झालं त्यानंतर आई भूमिगत झाली. आणीबाणीला विरोध केल्याबद्दल पुढे तिला अटक झाली आणि ती पुण्याच्या येरवडा जेलमध्ये होती. आमचा दिवाळसण होता आणि आम्ही आईला भेटायला येरवडा जेलमध्ये गेलो. मी माझ्या आईचीच मुलगी, त्यामुळे आमचा दिवाळसण असा जगावेगळा तुरुंगातच साजरा झाला.
एका आयुष्यात मला तिची केवढाली रूपं पाहायला मिळाली. पाण्याच्या प्रश्नासाठी झगडताना ती पाणीवाली बाई झाली, सामान्यांचे प्रश्न संविधानिक चौकटीत मांडताना ती विधान सभेची सन्माननीय सदस्य बनली, पण माझ्यासाठी ती एक आईच होती.. केवळ माझीच नाही, तर सगळ्यांचीच आई!!!        
शब्दांकन - रोहन टिल्लू

 

व्हिडिओ

लाउडस्पीकर  
'महागाई' या विषयावरील चर्चा
blk
आयडिया एक्स्चेंज  
जेष्ठ नाट्यकर्मी विजया मेहता
blk
व्हिवा लाऊंज  
डॉ. रश्मी करंदीकर - पोलीस अधीक्षक (राज्य महामार्ग)
blk
सागर परिक्रमा - २  
‘नौदलवीरा’च्या साहसी प्रवासाला सुरूवात!
लोकसत्ता युट्युब चॅनल
<iframe width="300" height="275" src="http://www.youtube.com/embed/bA4XUHbGh-c" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

लोकसत्ताच्या फेसबुक पेजवरील फोटो अल्बम

'सॅण्डी' संकट!

यश चोप्रा : ‘किंग ऑफ रोमान्स’

लोकसत्ता फेसबुक पेज - कव्हर फोटो

आणखी फोटो पाहण्यासाठी खालील लाईक बटणावर क्लिक करा

‘लोकसत्ता’चे विविध अ‍ॅप्स विनामुल्य डाऊनलोड करा-

वासाचा पयला पाऊस आयला

 


 

साप्ताहिक पुरवणी

लोकरंग (दर रविवारी)


चतुरंग
(दर शनिवारी)

 नवऱ्याकडून घरकामाचा पगार?

alt

 गरज शोधांची जननी

 एक उलट..एक सुलट : वेगळा.. वेगळा..

alt

 करिअरिस्ट मी : ..आणि समस्या ‘सायलेन्ट’ झाल्या

alt

 स्त्री समर्थ : उद्योगस्वामिनी

 बोधिवृक्ष : सूक्ष्मात वसते ब्रह्मांड

 गावाकडची चव : अंबाजोगाईची ‘वैष्णवी’ चव

alt

 आनंदाचं खाणं : अचपळ मन माझे..

alt

 ब्लॉग माझा : आयडिया लई भारी!

alt

 स्त्री जातक : आधी कळस मग पाया रे..!

alt

 अनघड अवघड : बोलायलाच हवं!


वास्तुरंग
(दर शनिवारी)

alt

 एक आस.. उभारीची!

alt

 फटाक्यांपासून इमारतीची सुरक्षा

alt

 घरसजावटीसाठी…
आणखी वाचा...

व्हिवा (दर शुक्रवारी

alt

 फुल टू कल्ला

alt

 कट्टा

alt

 एन्जॉय
आणखी वाचा...

करिअर वृत्तान्त (दर सोमवारी)

 ‘इंग्लिश-विंग्लिश’ :न्यूनगंडाच्या बुडबुडय़ाची गोष्ट
alt   सुट्टी आणि अभ्यास
alt  शिकवून कोणी शिकतं का?
आणखी वाचा...

अर्थवृत्तान्त (दर सोमवारी)

 विमा विश्लेषण : जीवन तरंग
 ‘अर्थ’पूर्ण : महागाईचा भस्मासूर
 गुंतवणूकभान : नव्या दमाचा शूर शिपाई
आणखी वाचा...

आजचे फोटो