स्मृती ९/११ च्या
मुखपृष्ठ >> लेख >> स्मृती ९/११ च्या
 
ई-पेपर
 
 

लोकसत्ता ब्लॉग


संघाने काँग्रेसलासुद्धा मदत केली आहे!
पर्यावरण हा अडथळा नव्हे, तर निकोप विकासाचा पाया

गाण्यातील ‘साऊण्ड’चा आनंद अनुभवता आला पाहिजे

माणसं बदलण्यापेक्षा धोरणं बदला!

alt

सर्व काही अण्णांनीच करावे, असे लोकांना वाटणे हीच उणीव..

alt
कांद्याचा भाव शंभर रूपये किलो का नको?
 alt
पीडीएतील दिवस आणि अभिनयाचा श्रीगणेशा
 alt
दुर्बलांना पोसणे म्हणजे सबलीकरण नव्हे!
नक्कल करायलाही अक्कल लागते!
मेधा पाटकर यांचे ऐकले असते, तर एकही पूल
झाला नसता!
alt
‘नक्कल’ न करणे हाच बाळासाहेबांचा खरा
वारसा
पाच वर्षे प्रभावी सरकार
देऊ शकेल अशी पर्यायी
व्यवस्था मला दिसत
नाही!
एक तळमळ बोलकी
झाली
आनंदवनाच्या ‘प्रवाहा’त एकरूप आमटेंची तिसरी पिढी..
लोकांसाठी नव्हे ,
लोकांच्या सोबत...
एक गोष्ट आमच्याकडे शक्यतो होत नाही, ती म्हणजे ‘इ'लॉजिकल्’
बोलणं किंवा वागणं!
‘विचार’ निश्चित झाला
की शब्द आपोआप
सामोरे येतात
‘जमिनीचा पैसा
बिल्डरांना नाही, तर सरकारला मिळायला
हवा!’

दि.०९-११-२०१२ रोजी बाजार बंद झाला त्यावेळचा भाव



 

स्मृती ९/११ च्या Bookmark and Share Print E-mail

- डॉ. सुवर्णा दिवेकर ,शनिवार, ८ सप्टेंबर २०१२

पुन्हा एकदा मी ११ सप्टेंबरलाच अमेरिकेला निघालेय.. उद्ध्वस्त वर्ल्ड ट्रेड सेंटरच्या दुखऱ्या खुणा आजही तिथल्या प्रत्येकाच्या मनात आहेत. म्हणूनच दरवर्षी या दिवशी अश्रू ढाळले जातात.
अमेरिकेला जाण्याचं आमचं तिकीट निघालं, ती तारीख ठरली आहे ११/९ २०१२ ची. तो अगदी योगायोगच! ९/११ तारखेचे भयावह पडसाद बऱ्यापैकी स्मृतिआड गेलेले. तरीही पुण्यातले बॉम्बस्फोट किंवा अमेरिकेतल्या गुरुद्वारातली सूडहत्या असे नवीन भयावह वास्तव दहशत घालतच होते. आता प्रवासाची तयारी सुरू झाली, तो प्रवासही न्यूयॉर्कलाच संपणार आहे. ९/११ ची तारीख न्यूयॉर्कवासीयांच्या जीवनात काळीकुट्ट होती. आम्ही बरोबर चार वर्षांपूर्वी याच तारखेला न्यूयॉर्कमध्ये होतो. ११ सप्टेंबरचा दु:खभरा दिन वर्ल्ड ट्रेड सेंटरच्या परिसरात कशा तऱ्हेचा असेल, हे प्रत्यक्ष अनुभवण्याची इच्छा होती. म्हणून त्या संध्याकाळी वर्ल्ड ट्रेड सेंटरच्या परिसरात आवर्जून गेलो. संध्याकाळचे सहा वाजलेले होते. गगनचुंबी इमारतींच्या माथ्यावर मावळत्या उन्हाची गुलाबी आभा रेंगाळत होती. मॅनहॅटनपासून थोडय़ा अंतरावर वर्ल्ड ट्रेड सेंटरची इमारत होती, तिथे आता मोकळे मैदान होते. कडेने फेन्सिंग घातलेले होते. फेन्सिंगवरती पूर्वीच्या इमारतीचे भव्य फोटो लावले होते. तशी अंतर्गत रचनाही दाखविणारे फोटो होते. रिकामे मैदान इतके मोठे होते, त्यावरून मूळ इमारतीच्या भव्यतेची कल्पना येत होती. भुयारी रेल्वेची ऐकू येणारी धडधड, एवढाच काय तो आवाज. बाकी नि:स्तब्ध शांतता होती. एखाद्या पवित्र स्थळी जसे वातावरण असावे, तसे नि:शब्द, भारावलेले वातावरण.. कार पार्क मुद्दाम त्या दिवसापुरते खूप दूर ठेवले होते. वाहने, गर्दी आणि विक्रेते, खाद्यपदार्थवाले   (आपल्याकडे कुठल्याही स्थळी, प्रसंगी असे मार्केटिंग होतेच. तीर्थस्थळी प्रसादाच्या नावे खाद्यजत्रा आणि मोमेंटोज म्हणून माळा- तसबिरी) यांचे अस्तित्वही नव्हते. त्या दिवसाची ‘सॅंटीटी’ सहजपणे जपलेली होती. उत्स्फूर्तपणे, कोणी पोलिसांनी हटकले अथवा सरकारी फतवा म्हणून नाही. नागरिकांच्या मनाचा कौल म्हणून.
या भारावलेल्या वातावरणाचा आम्ही आता एक भाग झालो होतो. ‘अदर दॅन अमेरिकन्स’ खूपजण होते, पण कोणी ‘टूरिस्ट स्पॉट’ पाहणे एवढय़ा वरवरच्या उद्देशाने आले नव्हते. प्रत्येकाच्या चेहऱ्यावर एक विनम्र, शांत भाव होता. खरं तर तो न्यूयॉर्कमधला ‘समर सीझन’ होता. एरवी त्या सीझनमध्ये सर्व स्त्री-पुरुष, मुलेबाळे, शॉर्ट्स-टॉप आणि शूज-सॉक्समध्ये वावरतात, पण त्या दिवशी सर्वानी शोकदर्शक काळा पेहराव (स्त्रियांनी डोक्याला काळा स्कार्फ) केला होता. लहान मुलांनाही त्यांच्या पालकांनी या दिवसाबद्दल त्यांना कळेल अशा शब्दात माहिती दिल्याने, ती मुलेही शांतपणे वावरत होती. (मुळातच तिथली मुले कुठेही कलकलाट, गोंधळ, आवाज करीतच नाहीत.) एका बाजूला फुले आणि पुष्पचक्रे विकणारे सेल्समन/सेल्सगर्लही मालाची जाहिरात न करता, शांतपणे काळ्या कपडय़ात उभे होते. प्राइज टॅग पाहून येणारे नागरिक नेमके डॉलर्स देऊन, पुष्पचक्रे विकत घेत आणि फेन्सिंगला अडकवून, ज्ञात-अज्ञात मृतांना खाली गुडघे टेकून श्रद्धांजली वाहत. क्षणभर शांत उभे रहात आणि निघून जात.
वास्तविक ही घटना कशातून घडली? कोणी? का घडवली? त्याचे ज्ञात सूत्रधार कोण? सूड, धर्माधता यातून घडलेले निष्पापांचे हत्याकांड, या सर्वच गोष्टी सर्वज्ञात होत्या.. तरीही! कुठेही म्हणजे कुठेही निषेधाचे, हटाओ, मुर्दाबाद पद्धतीचे सूर नव्हते. तसेच ‘विजयी भव, चिरायू होवोत’ असे गौरवी सूरही नव्हते. फक्त शांतता आणि सभ्यता (अमेरिकनांचा स्थायीभाव) एवढय़ाच भावना परावतिर्त होत होत्या.
परंतु ती माणसे संवेदनाशून्य होती का? नाही!  अनेक स्त्रियांचे अश्रूंनी भरलेले डोळे टिपं गाळीत होते. अश्रू थोपवण्याचा प्रयत्न नव्हता, कारण त्या काळ्या दिवशी त्यांची ‘रक्ताची नाती’ मृत्युमुखी पडली होती. कुणाचा मुलगा, कुणाची पत्नी, कुणाचा भाऊ, कुणाची बहीण, कुणाची मित्र-मैत्रीण-प्रेयसी-प्रियकर.. या घटनेत मृत्यू पावलेल्या नागरिकांची छायाचित्रे त्यांच्या आप्त सुहृदांनी फेन्सिंगवरती आणून लावली होती. (पौर्वात्य देशात श्राद्धाला लावतात तशी) त्या फोटोलो पुष्पचक्र वाहिलेले किंवा समोर मेणबत्ती ठेवलेली. आमेन! चे पुटपुटते स्वर, रडण्यात मिसळून गेलेले होते. काही काही ठिकाणी जमिनीवरती छोटे ‘मॅट’ घालून ‘बायबल’ वाचणारे धर्मगुरूही दिसत होते.
अमेरिकेत ‘झंडा ऊँचा रहे हमारा’ला फारच महत्त्व आहे. हॉटेल, मॉटेल, बंगले, स्टेशन, एअरपोर्ट, गार्डन, डोंगरदऱ्या सर्वत्र झेंडा लहरतच असतो. ९/११ ला सर्व फेन्सिंगवरती छोटे झेंडे लहरत होते, पण ते अध्र्यावरती उतरून, हुतात्मा झालेल्यांना ‘सॅल्यूट’ करीत होते.
आम्ही उभे होतो, त्या जागेसमोर एक प्रचंड मोठा बोर्ड होता. ९/११ ला लोकांचे प्राण वाचवताना मृत्युमुखी पडलेल्या शिपाई आणि फायर ब्रिगेडस्ची नावे होती. अमेरिकेत या दोन्ही क्षेत्रांतल्या लोकांना प्रतिष्ठा आहे. (शिपुर्डे किंवा पांडू हवालदार अशी चेष्टा नाही.) हे सारं पाहून मी भारावून गेले. कोणत्याही देशातल्या मानवी भावना समांतर असतात, याचा प्रत्यय आला. आणि ‘वुई प्रे फॉर द पीस’ लिहिलेल्या प्रचंड कागदी तावावर मीही अभावितपणे नाव लिहिले- सुवर्णा दिवेकर- पुणे- इंडिया- हजारो सह्य़ांपैकी एक पण माझ्या मनाला मात्र एका भावनोत्कट प्रसंगाला साक्षी राहण्याचे समाधान मिळाले.
आता मी अमेरिकेला जाईन, त्या दिवशी ९/११ची संध्याकाळ सरलेली असेल. तरीही मी त्या दिवशी वेळ मिळाला की तिथे नक्कीच जाईन, कारण आता तिथे रिकामे मैदान असणार नाही. भव्य वास्तू आकाराला आली असेल. ९/११ च्या जखमा आता तितक्या तीव्र नसतील. मुख्य म्हणजे ‘विध्वंसातून विकास’ हे अमेरिकन ड्रीम तिथे प्रत्यक्षात आले असेल. आणि तिथले झेंडे आता अध्र्यावर उतरलेले नसतील, तर विजयाची ग्वाही देत डौलात फडफडत असतील, आमेन!

 

व्हिडिओ

लाउडस्पीकर  
'महागाई' या विषयावरील चर्चा
blk
आयडिया एक्स्चेंज  
जेष्ठ नाट्यकर्मी विजया मेहता
blk
व्हिवा लाऊंज  
डॉ. रश्मी करंदीकर - पोलीस अधीक्षक (राज्य महामार्ग)
blk
सागर परिक्रमा - २  
‘नौदलवीरा’च्या साहसी प्रवासाला सुरूवात!
लोकसत्ता युट्युब चॅनल
<iframe width="300" height="275" src="http://www.youtube.com/embed/bA4XUHbGh-c" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

लोकसत्ताच्या फेसबुक पेजवरील फोटो अल्बम

'सॅण्डी' संकट!

यश चोप्रा : ‘किंग ऑफ रोमान्स’

लोकसत्ता फेसबुक पेज - कव्हर फोटो

आणखी फोटो पाहण्यासाठी खालील लाईक बटणावर क्लिक करा

‘लोकसत्ता’चे विविध अ‍ॅप्स विनामुल्य डाऊनलोड करा-

वासाचा पयला पाऊस आयला

 


 

साप्ताहिक पुरवणी

लोकरंग (दर रविवारी)


चतुरंग
(दर शनिवारी)

 नवऱ्याकडून घरकामाचा पगार?

alt

 गरज शोधांची जननी

 एक उलट..एक सुलट : वेगळा.. वेगळा..

alt

 करिअरिस्ट मी : ..आणि समस्या ‘सायलेन्ट’ झाल्या

alt

 स्त्री समर्थ : उद्योगस्वामिनी

 बोधिवृक्ष : सूक्ष्मात वसते ब्रह्मांड

 गावाकडची चव : अंबाजोगाईची ‘वैष्णवी’ चव

alt

 आनंदाचं खाणं : अचपळ मन माझे..

alt

 ब्लॉग माझा : आयडिया लई भारी!

alt

 स्त्री जातक : आधी कळस मग पाया रे..!

alt

 अनघड अवघड : बोलायलाच हवं!


वास्तुरंग
(दर शनिवारी)

alt

 एक आस.. उभारीची!

alt

 फटाक्यांपासून इमारतीची सुरक्षा

alt

 घरसजावटीसाठी…
आणखी वाचा...

व्हिवा (दर शुक्रवारी

alt

 फुल टू कल्ला

alt

 कट्टा

alt

 एन्जॉय
आणखी वाचा...

करिअर वृत्तान्त (दर सोमवारी)

 ‘इंग्लिश-विंग्लिश’ :न्यूनगंडाच्या बुडबुडय़ाची गोष्ट
alt   सुट्टी आणि अभ्यास
alt  शिकवून कोणी शिकतं का?
आणखी वाचा...

अर्थवृत्तान्त (दर सोमवारी)

 विमा विश्लेषण : जीवन तरंग
 ‘अर्थ’पूर्ण : महागाईचा भस्मासूर
 गुंतवणूकभान : नव्या दमाचा शूर शिपाई
आणखी वाचा...

आजचे फोटो