लोकमानस : शनिवार, ३ नोव्हेंबर
मुखपृष्ठ >> लोकमानस >> लोकमानस : शनिवार, ३ नोव्हेंबर
 
ई-पेपर
 
 

लोकसत्ता ब्लॉग


संघाने काँग्रेसलासुद्धा मदत केली आहे!
पर्यावरण हा अडथळा नव्हे, तर निकोप विकासाचा पाया

गाण्यातील ‘साऊण्ड’चा आनंद अनुभवता आला पाहिजे

माणसं बदलण्यापेक्षा धोरणं बदला!

alt

सर्व काही अण्णांनीच करावे, असे लोकांना वाटणे हीच उणीव..

alt
कांद्याचा भाव शंभर रूपये किलो का नको?
 alt
पीडीएतील दिवस आणि अभिनयाचा श्रीगणेशा
 alt
दुर्बलांना पोसणे म्हणजे सबलीकरण नव्हे!
नक्कल करायलाही अक्कल लागते!
मेधा पाटकर यांचे ऐकले असते, तर एकही पूल
झाला नसता!
alt
‘नक्कल’ न करणे हाच बाळासाहेबांचा खरा
वारसा
पाच वर्षे प्रभावी सरकार
देऊ शकेल अशी पर्यायी
व्यवस्था मला दिसत
नाही!
एक तळमळ बोलकी
झाली
आनंदवनाच्या ‘प्रवाहा’त एकरूप आमटेंची तिसरी पिढी..
लोकांसाठी नव्हे ,
लोकांच्या सोबत...
एक गोष्ट आमच्याकडे शक्यतो होत नाही, ती म्हणजे ‘इ'लॉजिकल्’
बोलणं किंवा वागणं!
‘विचार’ निश्चित झाला
की शब्द आपोआप
सामोरे येतात
‘जमिनीचा पैसा
बिल्डरांना नाही, तर सरकारला मिळायला
हवा!’

दि.०९-११-२०१२ रोजी बाजार बंद झाला त्यावेळचा भाव



 

Bookmark and Share Print E-mail

शनिवार, ३ नोव्हेंबर
भावनिक आधाराची नोंद का नाही?
‘वाघाचे उलटे सीमोल्लंघन’ हे २६ ऑक्टोबरचे संपादकीय वाचले. मुळात दसऱ्याच्या दुसऱ्या दिवशी सर्व आवृत्त्यांमध्ये बातमी छापून येणे अधिक महत्त्वाचे होते. ती या संपादकीयासहच तिसऱ्या दिवशी आली.  शिवसेनेचा दसरा मेळावा हा मराठी माणसाच्या दृष्टीने संवेदनशील घटना असते. इतकेच काय शिवसेनेचे विरोधकही त्याकडे नजर ठेवून असतात. त्यामुळे सर्वदूरच्या वाचकांना महत्त्वाच्या बातम्या तत्परतेने द्यायलाच हव्यात.
संपादकीय पूर्णत: एकांगी वाटते. वयोपरत्वे थकलेल्या कोणत्याही व्यक्तीस मान देण्याची आपली संस्कृती आहे. त्यामुळे जरी काही मुद्दय़ांवर तुम्ही टीका करू शकत होतात, तरी बाळासाहेबांचे वय, अनुभव व सामान्य मराठी माणसांना वाटणारा त्यांचा भावनिक आधार याची कुठेतरी नोंद हवी होती. भरीव म्हणता येईल असे एकही काम सेनेच्या नावे उभे राहिले नाही असे आपण मानता. भरीव कामे म्हणजे सध्या भ्रष्टाचाराने गाजत असलेल्या शिक्षण संस्था, सहकार आणि सरकारमधील घोटाळे का? मुंबई आणि महाराष्ट्रात मराठी माणसाला बाळासाहेबांमुळेच अस्मिता मिळाली हे भरीव कार्य नाही का?
प्रकृतीमुळे हतबल झालेल्या नेतृत्वाने पक्ष कार्यकर्त्यांना नवीन नेतृत्वाला सांभाळून घ्या, असे आवाहन करण्यात वावगे काय? याच घटनेवरील संपादकीय टीका करूनसुद्धा सकारात्मक दृष्टिकोनातून लिहिली, तर अधिक वाचनीय होईल.
-सुधीरकुमार यादव,
रोहा.

धृतराष्ट्राचे नक्राश्रू
‘वाघाचे उलटे सीमोल्लंघन’ या अग्रलेखाबद्दल (‘लोकसत्ता’ २६ ऑक्टो.) अभिनंदन! स्वत:च्या राज्यात उथळ, नालायक आणि भ्रष्ट प्रवृत्तीच्या व्यक्तींना वाव आणि प्रोत्साहन दिल्यावर शेवटी अश्रुपात करायची वेळ आल्यास नवल वाटायला नको.
आपण म्हटल्याप्रमाणे शिवसेनेच्या पूर्वार्धात सुधीरभाऊ जोशी, हेमचंद्र गुप्ते, वामनराव महाडिक, प्रमोद नवलकर यांच्यासारखी शिवसेनेसाठी खस्ता खाणारी आणि राजकारणातही चारित्र्य जपणारी माणसे होती. परंतु त्यांना अडगळीत पडावे लागले. सत्ता आणि पैसा यांची चटक लागल्यावर शिवसेनेच्या रोपटय़ाचे विषवृक्षात रूपांतर झाले. त्यातही अकर्तृत्ववान पुत्र पौत्रांच्या मोहात पडलेल्या धृतराष्ट्रासारखी बाळासाहेबांची स्थिती झाली. काही वर्षांपूर्वी नाना पाटेकरांनी बाळासाहेबांना इशारा दिला होता की एक दिवस मागे वळून पाहाल तेव्हा पाठीशी कोणी नसेल! परंतु झोपेचे सोंग घेतलेल्याला कोणीही जागे करू शकत नाही.
आज शिवसेनेचा इतिहास बघितल्यास मराठी माणसाच्या प्रेमाचा गळा काढून महाराष्ट्राची आणि विशेषत: मराठी माणसाची फसवणूक करीत संघटनेतील मूठभर माणसांना गब्बर करणारी संघटना असाच उल्लेख करावा लागेल. आचार्य अत्र्यांसारख्या कर्तृत्ववान नेत्यांवर भ्याडपणे हात टाकणाऱ्या शिवसेना नेतृत्वावर आज ४०-४५ वर्षांनंतर मराठी माणसासमोर ‘माझ्या मुला-नातवाला सांभाळून घ्या’ असं जाहीररीत्या सांगण्याची वेळ यावी हा केवढा दैवदुर्विलास! ‘करावे तसे भरावे’ हेच शेवटी खरे, परंतु मधल्या ४०-४५ वर्षांत मराठी माणूस मात्र अशा सुमार आणि स्वार्थी संघटनेच्या मागे जाऊन नागवला गेला आहे हे खरे!
-राजीव मुळ्ये,
दादर, मुंबई.

झुंडी कशासाठी हव्यात?
निर्दोषत्व सिद्ध करण्यासाठी जमावाची आवश्यकता नसते. खूप माणसे गोळा करून शक्तिप्रदर्शन केले की स्वच्छ चारित्र्याचे सर्टिफिकेट मिळते, हा भ्रम आहे. मुळात तसा प्रयत्न करण्याचे कारण मनात लपलेली भीती हे असते.
कधी तरी सत्य बाहेर येते आणि खरा चेहरा उजेडात येतो, तेव्हा लोकांसमोर एकटय़ाने जायची भीती वाटते. कारण मनामध्ये असुरक्षितता असते. त्यावर उपाय काय, तर माणसे गोळा करायची आणि खूप मोठा गदारोळ करायचा, हा तात्पुरता उपाय असतो. जमलेली माणसे पांगल्यावर पुन्हा मनातली भुते डोके वर काढतात आणि नको ते प्रश्न उभे करतात.
मागील काही वर्षांपासून सर्वत्र अशा झुंडीचे प्रदर्शन केले जात आहे, यात खरा उद्देश असतो आपला निर्लज्जपणा, निबरपणा आणि कोडगेपणा भक्कम करण्याचा. तुम्ही काहीही म्हणा, आम्ही तुमच्या आरोपांना भीक घालीत नाही, तुमच्या ओरडण्याने (की भुंकण्याने) आमचे कुणीही, काहीही वाकडे करू शकत नाही, हे त्यांना जनमानसावर ठसवायचे असते. त्याचबरोबर आमच्या कृतीला एवढय़ा माणसाचे समर्थन आहे (आमच्या पापात एवढे वाटेकरी आहेत.) हेदेखील त्यांना दाखवून द्यायचे असते.
त्यासाठी जी गर्दी जमा केलेली असते ते सारे लाभार्थी असतात. त्यांना तुमच्या खरे-खोटेपणाविषयी काहीही देणेघेणे नसते. त्यांचा संबंध केवळ ‘देण्याघेण्याशी’ असतो. त्यांना चेहरा नसतो आणि ते कुठल्याही मांडवात ढोल वाजवण्याची सुपारी घ्यायला तयार असतात.
या सगळ्या व्यवहारात राहता राहिला तो सर्वसामान्य माणूस. त्याला काय वाटते?
हिंदीतले प्रसिद्ध कवी अरुण कमल यांची लोककथा नावाची कविता आहे. (अनुवाद : सतीश काळसेकर)
एके काळची गोष्ट आहे
कुणा एका गावात शेतकऱ्याच्या घरी
दरोडा पडला रात्री तिसऱ्या प्रहरी
आणि त्याचा थोरला मुलगा
दोन महिन्याआधी त्याची पत्नी
नांदायला आली होती
वळईच्या चौकटीत कोसळला निपचित
वाचवताना दागिने
सकाळ झाली
झाली प्रेत उचलायची वेळ
तर शेतकरीच पुढे झाला
त्याचा धाकटा मुलगा
आणि म्हातारा बाप
तरीही एक खांदा कमीच पडला होता
पण गावातला एकही माणूस आला नाही
सगळ्यांना वाटलं दरोडेखोरांना बरं वाटणार नाही
तेव्हा तिघांनी उचललं प्रेत
आणि मुलाला बापाने अग्नी दिला
गोष्ट गेली रानात
विचार करा मनात
सर्वसामान्य माणसांना दोष देता येणार नाही. पण चोहोबाजूने ज्यांनी त्यांना वेठीस धरलेले आहे त्या दरोडेखोरांना काय वाटेल हा विचार त्यांच्या मनात येणे आणि त्यामुळे गप्प राहणे हे नैसर्गिक आहे.
आमचे आरोप सिद्ध झाले तर आम्ही सार्वजनिक जीवनातून संन्यास घेऊ. गैरमार्गाने कमावलेली असेल तर आमची संपत्ती वाटून टाकू, अशा जाहीर धमक्या सर्वसामान्यांना दिल्या जातात.
सगळ्या गुंत्यात गुंतूनही तुमचे हात-पाय मोकळे असतात. तुम्ही पुन्हा निवडून येऊ शकता. तुम्ही सन्मानाने झेंडय़ाची दोरी सोडू शकता. तुम्ही सभा-संमेलनाचे उद्घाटन करू शकता. तुमच्या हस्ते कुणाकुणाचे सन्मान, सत्कार होऊ शकतात. तुम्ही जमावापुढे स्वच्छ चारित्र्य आणि नैतिकतेवर प्रवचन देऊ शकता. लोकांच्या प्रेमामुळे तुम्हाला भाग्यविधाते, लोकनेते अशा उपाध्या मिळू शकतात. तुमच्या वाढदिवसाला तुमच्या दर्शनासाठी रांगा लागू शकतात. पण तरीही तुमचे निर्दोषत्व सिद्ध नाही होऊ शकत.
एखादा फाटका माणूस भरबाजारात सर्वादेखत तुमच्यावर बोट दाखवतो आणि तुम्ही पुन्हा माणसे गोळा करून शक्तिप्रदर्शन करण्याच्या उद्योगाला लागता, पण त्यामुळे तुमचे निर्दोषत्व सिद्ध होऊ शकत नाही.
-सायमन मार्टिन , विरार

 

व्हिडिओ

लाउडस्पीकर  
'महागाई' या विषयावरील चर्चा
blk
आयडिया एक्स्चेंज  
जेष्ठ नाट्यकर्मी विजया मेहता
blk
व्हिवा लाऊंज  
डॉ. रश्मी करंदीकर - पोलीस अधीक्षक (राज्य महामार्ग)
blk
सागर परिक्रमा - २  
‘नौदलवीरा’च्या साहसी प्रवासाला सुरूवात!
लोकसत्ता युट्युब चॅनल
<iframe width="300" height="275" src="http://www.youtube.com/embed/bA4XUHbGh-c" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

लोकसत्ताच्या फेसबुक पेजवरील फोटो अल्बम

'सॅण्डी' संकट!

यश चोप्रा : ‘किंग ऑफ रोमान्स’

लोकसत्ता फेसबुक पेज - कव्हर फोटो

आणखी फोटो पाहण्यासाठी खालील लाईक बटणावर क्लिक करा

‘लोकसत्ता’चे विविध अ‍ॅप्स विनामुल्य डाऊनलोड करा-

वासाचा पयला पाऊस आयला

 


 

साप्ताहिक पुरवणी

लोकरंग (दर रविवारी)


चतुरंग
(दर शनिवारी)

 नवऱ्याकडून घरकामाचा पगार?

alt

 गरज शोधांची जननी

 एक उलट..एक सुलट : वेगळा.. वेगळा..

alt

 करिअरिस्ट मी : ..आणि समस्या ‘सायलेन्ट’ झाल्या

alt

 स्त्री समर्थ : उद्योगस्वामिनी

 बोधिवृक्ष : सूक्ष्मात वसते ब्रह्मांड

 गावाकडची चव : अंबाजोगाईची ‘वैष्णवी’ चव

alt

 आनंदाचं खाणं : अचपळ मन माझे..

alt

 ब्लॉग माझा : आयडिया लई भारी!

alt

 स्त्री जातक : आधी कळस मग पाया रे..!

alt

 अनघड अवघड : बोलायलाच हवं!


वास्तुरंग
(दर शनिवारी)

alt

 एक आस.. उभारीची!

alt

 फटाक्यांपासून इमारतीची सुरक्षा

alt

 घरसजावटीसाठी…
आणखी वाचा...

व्हिवा (दर शुक्रवारी

alt

 फुल टू कल्ला

alt

 कट्टा

alt

 एन्जॉय
आणखी वाचा...

करिअर वृत्तान्त (दर सोमवारी)

 ‘इंग्लिश-विंग्लिश’ :न्यूनगंडाच्या बुडबुडय़ाची गोष्ट
alt   सुट्टी आणि अभ्यास
alt  शिकवून कोणी शिकतं का?
आणखी वाचा...

अर्थवृत्तान्त (दर सोमवारी)

 विमा विश्लेषण : जीवन तरंग
 ‘अर्थ’पूर्ण : महागाईचा भस्मासूर
 गुंतवणूकभान : नव्या दमाचा शूर शिपाई
आणखी वाचा...

आजचे फोटो