छंद रांगोळीचा
मुखपृष्ठ >> लेख >> छंद रांगोळीचा
 
ई-पेपर
 
 

लोकसत्ता ब्लॉग


संघाने काँग्रेसलासुद्धा मदत केली आहे!
पर्यावरण हा अडथळा नव्हे, तर निकोप विकासाचा पाया

गाण्यातील ‘साऊण्ड’चा आनंद अनुभवता आला पाहिजे

माणसं बदलण्यापेक्षा धोरणं बदला!

alt

सर्व काही अण्णांनीच करावे, असे लोकांना वाटणे हीच उणीव..

alt
कांद्याचा भाव शंभर रूपये किलो का नको?
 alt
पीडीएतील दिवस आणि अभिनयाचा श्रीगणेशा
 alt
दुर्बलांना पोसणे म्हणजे सबलीकरण नव्हे!
नक्कल करायलाही अक्कल लागते!
मेधा पाटकर यांचे ऐकले असते, तर एकही पूल
झाला नसता!
alt
‘नक्कल’ न करणे हाच बाळासाहेबांचा खरा
वारसा
पाच वर्षे प्रभावी सरकार
देऊ शकेल अशी पर्यायी
व्यवस्था मला दिसत
नाही!
एक तळमळ बोलकी
झाली
आनंदवनाच्या ‘प्रवाहा’त एकरूप आमटेंची तिसरी पिढी..
लोकांसाठी नव्हे ,
लोकांच्या सोबत...
एक गोष्ट आमच्याकडे शक्यतो होत नाही, ती म्हणजे ‘इ'लॉजिकल्’
बोलणं किंवा वागणं!
‘विचार’ निश्चित झाला
की शब्द आपोआप
सामोरे येतात
‘जमिनीचा पैसा
बिल्डरांना नाही, तर सरकारला मिळायला
हवा!’

दि.०९-११-२०१२ रोजी बाजार बंद झाला त्यावेळचा भाव



 

छंद रांगोळीचा Bookmark and Share Print E-mail

alt

संगीता अरबुने , शनिवार , १० नोव्हेंबर २०१२
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
आयुष्याची रांगोळी रेखताना, काही कटू क्षण कुठेही न सांधता नुसतेच सोडून द्यायचे असतात- रांगोळीतल्या ‘सोडलेल्या’ ठिपक्यांसारखे. आयुष्याच्या रांगोळीची खुमारी त्यामुळेच वाढते! ..  रांगोळीचा छंद जोपासता जोपासता अचानक हाती गवसतो तो आनंदाचा घडा, दिवाळीचा आनंद  द्विगुणित करणारा.. आमच्या दोन वाचक मत्रिणींनी पाठवलेल्या या आठवणी.. रांगोळीच्या. खास दिवाळीनिमित्ताने तुमच्याही आठवणी ताज्या करणाऱ्या..
रां गोळी काढायचा माझा छंद बालवयातला. आलेखाच्या पेपरवर ठिपके काढून मी स्वत:च रांगोळी जुळवायचे. अशा किती तरी वह्य़ा मी बनवल्या होत्या. शेजारपाजारच्या मुलीच नाही तर बायकाही त्या घेऊन जायच्या. त्या वेळी सुचलं नाही, नाही तर कवितेऐवजी माझं पहिलं पुस्तक रांगोळीचं आलं असतं. आमच्या गल्लीत मी ‘रांगोळीपटू’ म्हणून प्रसिद्ध झाले होते, पण या रांगोळी काढण्यातला आनंद मात्र मला हवा तसा घेता आला नाही, कारण आमचं घर तसं बोळात. पायरीसमोरच रस्ता, जेमतेम दहा फूट रुंदीचा, त्यामुळे आजोबा दहादा बजावायचे, खूप फापटपसारा करू नका. नावाला रांगोळी घाला. अर्धा तासही राहणार नाही ती; पण आम्हा दोघी बहिणींचा उत्साह दांडगा. त्यांची सूचना डावलून आम्ही ३०-३० ठिपक्यांच्या रांगोळ्या काढायचो.
पहिली ओळ अगदी पायरीला चिकटलेली. यायला-जायला दोन-एक फुटांची जागा सोडलेली. दोन-तीन तास खपून आम्ही अगदी सुरेख रांगोळी काढायचो. येणाराजाणारा थोडा रसिक असेल तर मिनिटभर रांगोळी न्याहाळायचा. कुणी कौतुकही करायचा. रांगोळीवर पाय पडणार नाही याची काळजी घेऊन बाजूने निघून जायचा. काही अरसिक महाभाग मात्र त्यावर बिनधास्त पाय ठेवून जायचे. काही व्रात्य पोरं तर मुद्दामहून रांगोळी फिसकटून जायचे, मी अगदी रडकुंडीला यायचे. दोन-तीन तास खपून काढलेली रांगोळी दहाव्या मिनिटाला पुसली गेल्याचं पाहून आजी-आजोबांचा जीव अगदी तीळतीळ तुटायचा. मग तेच दोघं आलटून पालटून तासभर तरी आमच्या रांगोळीची राखण करत बसायचे, पण ते तरी काम सोडून किती वेळ पायरीवर बसणार? कशासाठी तरी आत जाणं व्हायचंच.
माणसं तरी आवरता येतील, पण आजीने लाडावलेली गाय कशी आवरणार! रोज एक काळी गाय दोन पाय पायरीवर ठेवून चक्क चौकटीतून आत डोकावायची. आजी रोज तिला भाकरीचा तुकडा भरवून हळदीकुंकू लावायची. दिवाळीत तर तिच्याचसाठी रांगोळी काढली आहे अशा थाटात ती आपले शेणाचे पाय घेऊन रांगोळीवर उभी राहायची. मग मात्र मी रडून भोकाडच पसरायची. मग आजीआजोबा समजावयाचे. ‘गायीला आपण देव मानतो ना? मग तिने पाय ठेवला याचा अर्थ तुझी रांगोळी पावन झाली. देवांच्या स्वागतालाच तर आपण रांगोळी काढतो ना? संध्याकाळी चांगली रांगोळी काढ.’ आजोबाही मग रंगासाठी आठ आणे हातावर टेकवून माझी समजूत काढायचे, कारण रांगोळीत रंग भरण्याची हौसही त्या काळी आम्हाला परवडणारी नव्हती. कधीमधी घराला द्यायला आणलेले मातीचे रंगच आम्ही जपून ठेवायचो. जोडीला मग कुंकू, हळद आणि कपडय़ाला घालायची नीळ गुपचूप घेऊन आम्ही रंग बनवायचो. रांगोळीदेखील २५-३० पैसे किलोवर मिळायची, तीदेखील जपून वापरायची ताकीद असायची. या सगळ्यातून मी रांगोळीचा माझा शौक पुरवायचे. माझं हे रांगोळीप्रेम पाहून शेजारपाजारच्या बायका म्हणायच्या, ‘आजी, चांगलं मोठ्ठं अंगण असलेला नवरा बघून द्या बरं या नातीला.’ आणि अखेर आपल्या सासरच्या घराला मोठ्ठं अंगण असावं असं स्वप्न मीही पाहू लागले. यथावकाश लग्न करून मी मुंबईत आले. मोठ्ठं नाही, पण माहेरपेक्षा इथलं अंगण बरं होतं. इथेही घरासमोर रहदारीचा रस्ता होता, पण घरापासून ८-१० फुटांवर. पहिलाच दिवाळसण आला..
पहिल्या आंघोळीला भल्या पहाटे उठले. शेणाचा सडा शक्य नव्हता. मग असाच पाण्याचा सडा मारला आणि माझी स्वारी रांगोळी काढायला अंगणात बसली. रंगही भरपूर आणले होते. माहेरसारखी काटकसर करायची आता गरज नव्हती. अगदी तल्लीन होऊन मी रांगोळी काढत होते. सासू-सासरे एकदोन वेळा अंगणात डोकावून गेले. येणारेजाणारेही बघत होते. मधूनच माझं त्यांच्याकडे लक्ष गेलं. कळेनाच हे लोक असे का बघतात ते. शेजारीपाजारीही कुणी रांगोळी काढत नव्हते. मला कळेनाच हे लोक दिवाळी असूनही दारात रांगोळी का काढत नाहीत ते!  मस्तपैकी रांगोळी काढून मी घरात आले. ह्य़ांना विचारलं, ‘काय हो! आजूबाजूचे कुणीच कसे रांगोळी काढत नाहीयेत?’ सगळेच गालातल्या गालात हसले. हे सांगू लागले, ‘अगं, ही मुंबई आहे. इथे अशी अंगणात रांगोळी नाही काढत. गॅलरीत नाही तर पॅसेजमध्ये गेरू लावून रांगोळी काढतात.’ अंगण सोडून घरात काय रांगोळी काढायची! मी थोडी खट्टूच झाले.
दुपारी जेवणंखाणं झाली. मी सहज शेजारी डोकावले, तर सगळ्या मुली, बायका रांगोळी काढण्यात मग्न. कुणी गॅलरीत, कुणी पॅसेजमध्ये, तर कुणी घरातल्या घरातच एका कोपऱ्यात रांगोळी काढत होते. कुणी चक्क पाटावरच रांगोळी काढत होते, तेही भर दुपारी जेवूनखाऊन. मोठमोठय़ा बायकादेखील अतिशय बाळबोध रांगोळ्या काढत होत्या, तर कुणी अगोदर खडूने रेखून मग रांगोळी काढत होते. बऱ्याचजणींना चिमटीतून रांगोळी सोडताच येत नव्हती, म्हणून रिकाम्या बॉलपेनमध्ये रांगोळी भरून रेषा मारल्या जात होत्या. मला गंमतच वाटली. मग मीच एकदोनतीन जणींना रांगोळी काढून दिली, मोजून अध्र्या तासात. कुणाच्या दारात पानाफुलांची, कुणाच्या दारात फ्रीहँड, तर कुणाच्या दारात ठिपक्यांची वळणदार रांगोळी काढली, तीही पुस्तकात न बघता. सगळ्या जणी माझं कौतुक करायला लागल्या. गावच्या मुलींना विशेष काही येत नाही, असं सदान्कदा म्हणणाऱ्या सासुबाईंपुढे माझा भाव त्यानिमित्ताने चांगलाच वधारला. माझा रांगोळीचा छंद असा कलात्मकदृष्टय़ा सार्थकी लागला होता..

 

व्हिडिओ

लाउडस्पीकर  
'महागाई' या विषयावरील चर्चा
blk
आयडिया एक्स्चेंज  
जेष्ठ नाट्यकर्मी विजया मेहता
blk
व्हिवा लाऊंज  
डॉ. रश्मी करंदीकर - पोलीस अधीक्षक (राज्य महामार्ग)
blk
सागर परिक्रमा - २  
‘नौदलवीरा’च्या साहसी प्रवासाला सुरूवात!
लोकसत्ता युट्युब चॅनल
<iframe width="300" height="275" src="http://www.youtube.com/embed/bA4XUHbGh-c" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

लोकसत्ताच्या फेसबुक पेजवरील फोटो अल्बम

'सॅण्डी' संकट!

यश चोप्रा : ‘किंग ऑफ रोमान्स’

लोकसत्ता फेसबुक पेज - कव्हर फोटो

आणखी फोटो पाहण्यासाठी खालील लाईक बटणावर क्लिक करा

‘लोकसत्ता’चे विविध अ‍ॅप्स विनामुल्य डाऊनलोड करा-

वासाचा पयला पाऊस आयला

 


 

साप्ताहिक पुरवणी

लोकरंग (दर रविवारी)


चतुरंग
(दर शनिवारी)

 नवऱ्याकडून घरकामाचा पगार?

alt

 गरज शोधांची जननी

 एक उलट..एक सुलट : वेगळा.. वेगळा..

alt

 करिअरिस्ट मी : ..आणि समस्या ‘सायलेन्ट’ झाल्या

alt

 स्त्री समर्थ : उद्योगस्वामिनी

 बोधिवृक्ष : सूक्ष्मात वसते ब्रह्मांड

 गावाकडची चव : अंबाजोगाईची ‘वैष्णवी’ चव

alt

 आनंदाचं खाणं : अचपळ मन माझे..

alt

 ब्लॉग माझा : आयडिया लई भारी!

alt

 स्त्री जातक : आधी कळस मग पाया रे..!

alt

 अनघड अवघड : बोलायलाच हवं!


वास्तुरंग
(दर शनिवारी)

alt

 एक आस.. उभारीची!

alt

 फटाक्यांपासून इमारतीची सुरक्षा

alt

 घरसजावटीसाठी…
आणखी वाचा...

व्हिवा (दर शुक्रवारी

alt

 फुल टू कल्ला

alt

 कट्टा

alt

 एन्जॉय
आणखी वाचा...

करिअर वृत्तान्त (दर सोमवारी)

 ‘इंग्लिश-विंग्लिश’ :न्यूनगंडाच्या बुडबुडय़ाची गोष्ट
alt   सुट्टी आणि अभ्यास
alt  शिकवून कोणी शिकतं का?
आणखी वाचा...

अर्थवृत्तान्त (दर सोमवारी)

 विमा विश्लेषण : जीवन तरंग
 ‘अर्थ’पूर्ण : महागाईचा भस्मासूर
 गुंतवणूकभान : नव्या दमाचा शूर शिपाई
आणखी वाचा...

आजचे फोटो