अपूर्व सोहळा Print

alt

कल्पना देशपांडे , शनिवार , ७ जुलै २०१२
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
सुरेशदादांची सकाळपासूनच खूप धावपळ चालली होती. सगळ्या गोष्टीत त्यांनी अगदी जातीनं लक्ष घातलं होतं. कार्यक्रमाचा हॉल कुठला ठरवायचा, तिथलं डेकोरेशन गाण्याच्या कार्यक्रमासाठी कोणत्या गायिकेला आमंत्रित करायचं, कार्यक्रमाला कोणाकोणाला बोलवायचं, त्यांना निमंत्रणं पाठवायची. शिवाय कार्यक्रमानंतरचा जेवणाचा मेनू कोणता ठरवायचा हे सगळं त्यांनी अगदी स्वत: ठरवलं होतं.
सुधावहिनींना गाण्याची खूप आवड, म्हणून खास गाण्याची मैफीलही ठेवली होती. शिवाय सुधावहिनींच्याच आवडीच्या प्रसिद्ध गायिकेला आज सुरेशदादांनी आमंत्रित केलं होतं. इतकंच काय, पण सुधावहिनींना आवडत्या रागांची, गीतप्रकारांची फर्माईशही काकांनी आधीच विनम्रपणे गायिकेकडे केली होती.
कार्यक्रमानंतरचा जेवणाचा मेनूसुद्धा अगदी एक-एक गोष्ट लक्षात ठेवून काकांनी सांगितला होता. खास महाराष्ट्रीय पद्धतीचे जेवण, त्यात अळूची भाजी, पंचामृत, वाटली डाळ आणि मोदक हवेच हे त्यांनी अगदी आवर्जून सांगितले होते. अगदी साग्रसंगीत जेवण हवे, जसे सुधावहिनींना आवडते तसे. त्यांनी केटररला पुन: पुन्हा बजावून सांगितले होते. सगळी जय्यत तयारी झाली होती. आता कार्यक्रमाला सुरुवात होणे बाकी होते.
संध्याकाळचे सहा वाजले. हळूहळू आप्तेष्ट, स्नेही सगळे जमू लागले. थोडय़ाच वेळात हॉल अगदी पूर्ण भरला. सुरेशदादा सगळ्यांचे हात जोडून दारातच स्वागत करत होते. सगळ्यांनीच खूप छान पेहेराव केला होता. अगदी उंची साडय़ा, दागदागिने, जसं सुधावहिनींना आवडतं तस्सं. सुरेशदादांनी तशी नम्र विनंतीच केली होती. स्वत: सुरेशदादांनीही अगदी सुधावहिनींच्या आवडत्या रंगाचा, लाईट पिस्ता कलरचा प्युअर सिल्कचा झब्बा घातला होता.
हॉल सजवण्यात सुरेशदादांनी जातीनं लक्ष घातलं होतं हे पाहाणाऱ्याला लगेच कळत होतं. स्टेजवर मागच्या बाजूला हिरव्या रंगाचे ड्रेपिंग केले होते. त्यावर सुधावहिनींना आवडतात तशा मोगऱ्याच्या फुलांच्या लडी सोडल्या होत्या. जागोजागी निशिगंधाच्या फुलांचे बुके लावले होते. निशिगंधाच्या फुलांचा वास सुधाला नुसता वेड लावतो असं एकदा बोलता बोलता सुरेशदादाच म्हणाले होते. अगदी त्या दोघांचं लग्न झाल्यापासून सुधावहिनींच्या प्रत्येक वाढदिवसाला सुरेशदादा अगदी न चुकता निशिगंधाचा बुके घेऊन येतात आणि आजतर अख्ख्या हॉलभर जागोजागी निशिगंधाचे बुके दिसत होते. फुलांच्या सुगंधाने वातावरण अगदी सुगंधित झाले होते. त्याच्या जोडीला सनईचे मंजूळ सूर वातावरण आणखीनच प्रसन्न करीत होते. अशा या वातावरणात कार्यक्रमाला सुरुवात झाली.
मैफिलीची सुरुवात सुधावहिनींच्या आवडत्या ‘अहिर भैरव’ या रागाने झाली. त्यांच्याच आवडीची बंदिश ‘अलबेला सजन आयो रे’ गायिकेने अतिशय सुरेल आवाजात म्हटली. त्यानंतर सुधावहिनींना उपशास्त्रीय संगीताची खूप आवड म्हणून मग टप्पा, तराणा, ठुमरी हे प्रकार गायिले गेले. आज तितक्याच भावपूर्णतेने ही ठुमरी झाली. सुधावहिनींची आवडती कजरी ‘घिरकर आई बदरीया, शाम बिन सुनी सजरीया हमार’ याचे आर्त स्वर काळजाच्या आरपार गेले आणि मग मैफिलीची सांगता भैरवीतील संत चोखामेळा यांच्या ‘अवघा रंग एक झाला, रंगी रंगीला जीव’ ज्यामध्ये परब्रह्माशी एकरूप होण्याबद्दलचे वर्णन आहे या अभंगाने झाली. खरोखर मैफिलीचा आजचा रंगच एकदम वेगळा होता. टाळ्यांच्या कडकडाटात मैफिलीची आणि एकूणच सगळ्या कार्यक्रमाचे सगळेजण कौतुक करत होते.
शेवटी निवेदकाने सांगितले, आज आपण सारे सुधावहिनींच्या षष्टय़ब्दीपूर्ती सोहळ्यासाठी जमलो आहोत. हा सोहळा अतिशय दिमाखदार, सुंदर अवर्णनीय आणि भारावून टाकणारा झाला आहे, पण ज्या व्यक्तीसाठी हा सोहळा साजरा केला ती व्यक्ती, सुधावहिनी आज आपल्यात नाहीत. पण त्या आपल्यात नाहीत यावर विश्वासच बसत नाही. खरं तर मी हे बोलणार नव्हतो. कारण मला तसे सुरेशदादांनी सांगितले होते. पण मी स्वत:ला आवरू शकलो नाही.
सुरेशदादांनी काही दिवसांपूर्वी माझ्याजवळ इच्छा बोलून दाखवली होती. ‘‘सुधा जरी या जगात नसली, सहा महिन्यापूर्वीच ती आपल्याला सोडून गेली असली तरी तिची षष्टय़ब्दीपूर्ती करायची असं माझं दोन वर्षांपूर्वीच ठरलं होतं आणि तो सोहळा मी असाच साजरा करणार होतो. त्यामुळे आज जर ती असती तर तिची षष्ठीपूर्ती साजरी नसती का केली? ती जरी अचानक आपल्याला सोडून गेली असली तरी हा सोहळा मला तिच्यासाठी करायचा आहे. तो अपूर्वच व्हायला हवा.’’
हे बोलताना सुरेशदादांकडे न पाहता आणि त्यांची सूचना न पाळता निवेदकाच्या डोळ्यात आपोआपच पाणी आले. तो आपल्या भावना आवरूच शकला नाही. सुरेशदादांनी मात्र ठरल्याप्रमाणे हसतहसत जमलेल्या साऱ्यांना जेवून जाण्याचा आग्रह केला आणि शेवटी तितक्याच हसतहसत त्यांनी सगळ्यांना निरोपही दिला.