ब्लॉग माझा : प्रेमाचे पेन्शन Print

सुहासिनी पांडे , शनिवार , १४  जुलै २०१२
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it

आज तुम्ही सर्वजण दुरून दुरून इथे आलात.. आमच्या लग्नाचा ५० वा वाढदिवस साजरा केलात.. या सर्वातून जाणवलं, तुम्हा सर्वाना अजूनही आम्ही हवे आहोत.. हे इतके सगळे डोळे आपल्यासाठी रडणार आहेत हे जाणवणं हाच आमचा मोठ्ठा दागिना आहे..
मो रपंखी रंगाची इरकल साडी नेसून हातात हातभर बांगडय़ा घालून भरगच्च फुलांचा गजरा अंबाडय़ावर माळून आजी तयार झाल्या. पांढरे शुभ्र धोतर, पांढरा शर्ट व त्यावर क्रीम कलरचे जाकीट घालून आजोबाही तयार झाले.. गळ्यात कॅमेरा अडकवून सोनू धावतच आजीच्या खोलीत आली.. ‘ए आजी, चल ना सगळे वाट बघतायेत.. चला आजोबा.’ तिने आजोबांचा हात धरला आणि आजी-आजोबांना घेऊन हॉलमध्ये आली..
आजी-आजोबांची एन्ट्री झाल्याबरोबर टाळ्यांचा गजर झाला.. आज आजी व आजोबांच्या लग्नाचा ५०वा वाढदिवस होता.. त्या दोघांना सोफ्यावर बसवून आई-बाबांनी त्यांच्या गळ्यात हार घातले व त्यांना नमस्कार केला.. नंतर आजीची मुले, मुली, नातवंडे, पतवंडे सगळ्यांनी आजी-आजोबांना छोटय़ा-मोठय़ा वस्तू भेट दिल्या.. आजी व आजोबांना गहिवरून आले.. मग भाषणबाजीला सुरवात झाली.. आजी आजोबांविषयी आदर व्यक्त करताना प्रत्येकाचा घसा दाटून येत होता.. शेवटी आजींनी नातीच्या हातातील माइक घेतला.. ‘मला थोडं बोलायचंय.. बोलू का..?’
‘हं आजी, उखाणा घेतेस की काय?’ कोणीतरी विचारले.. ‘अगं हो.. नावच घेणार आहे. अगं तुमच्या आजोबांशी म्हणजे मधुकररावांशी मी संसार केला त्या संसारानं आज पन्नाशी गाठली.. केवढा थाट केलात तुम्ही सगळ्यांनी.. खरंच बुजून गेलोय आम्ही दोघं.. तुम्ही एवढं सगळं केलंत तर मलाही चार शब्द बोलायचे आहेत.. आणि तुमच्या कौतुकाचं कौतुक करायला हवंच ना..’
‘हं आजी.. गो अहेड..’ पुन्हा टाळ्यांचा वर्षांव झाला.  मधुकररावांनी रागातच आजीकडे पाहिलं.. ‘अगं काय बोलतेस?’
 ‘तुम्ही रागावलात तरी चालेल.. आज तर मी बोलणारच.. हं तर, आमच्या लग्नाला आज पन्नास वर्षे झाली, पण ही पन्नास र्वष आम्ही भांडत भांडतच संसार केला.. तुम्हाला सगळ्यांना आश्चर्य वाटेल, पण या भांडणातही अवीट गोडी होती..’
आम्ही दोघेही जास्त शिकलेले नव्हतो.. हे मॅट्रिक पास तर मी चौथी शिकलेली.. यांनी आयुष्यभर इमानेइतबारे नोकरी केली.. पगार बेताचाच असायचा. आमच्या वेळी तुमच्याएवढा पैसा नव्हता म्हणूून आम्ही भांडायचो. पण राखून ठेवलेल्या गंगाजळीचा ओलावा महिनाअखेर पुरायचा. पैसा नव्हता पण तृप्ती होती.. आमच्या पिढीनं श्रद्धेच्या सामर्थ्यांवर गरिबीतही समाधान उपभोगलं..
‘आज तुम्हाला पैसाही भरपूर मिळतोय.. तुमचे खर्चही वाढलेत, गरजाही वाढल्यात, तुमचीही भांडणं होत असतील, पण या भांडणातही जीवात जीव असू द्या. पुन्हा पुन्हा जोडतोड करायला संसार म्हणजे यंत्र नाही.. हे ध्यानात असू द्या. शेवटी डोळे मिटताना माणसाला जवळ काय हवं असतं.? आपल्या माणसाचा आपुलकीचा हात.. हा आपुलकीचा हात जपा बस्स.. एवढंच मला तुम्हाला सांगायचं होतं.. आणखी एक माझ्या मनातील मोठ्ठा प्रश्न तुम्हाला विचारायचा आहे..’
‘तुमच्या लग्नाची पन्नाशी साजरी करण्याची संधी तुमच्या नातवंडांना, पतवंडांना तुम्ही द्याल ना? तुमच्या उत्तराची मी वाट पाहते..’ आजीने पदराने डोळे पुसले.. ‘आजी यू आर ग्रेट हं..’ नातवंडांनी टाळ्या वाजवून आजीचे कौतुक केले..
‘चला मधुकरराव, आज मी खूपच बोलले.. रागावू नका. तुम्हाला बोलायचंय?’
आजोबांनी माइक हातात घेतला.. ‘मालती तुझ्यावर रागावणं हा माझा जन्मसिद्ध हक्कच आहे व तो मी मरेपर्यंत बजावणारच.. असे आपल्या माणसाशी नाही भांडायचं तर काय तिऱ्हाईताशी भांडायचं? हिने छोटय़ाशा भाषणात जे काही मुद्दे मांडले त्याच्याशी मी सहमत आहे. म्हातारी एवढं छान बोलते हे या पन्नास वर्षांत आजच मला कळाले.. एक मात्र मला आवर्जून सांगावंसं वाटतं, ही जी खूप शिकलेली, सुसंस्कृत मुले घडली ती केवळ हिच्यामुळेच.. माझी नोकरी संपली तर नोकरीचे पेन्शन पैशाच्या रूपात मला मिळते.. मी रिटायर झालो, पण मालती अजून रिटायर झाली नाही. तरीही तिला तिचे पेन्शन मिळते.. आणि तिचे पेन्शन म्हणजे तुमच्या सर्वाचे प्रेम..’
‘आज तुम्ही सर्वजण दुरून इथे आलात. आज आमच्या लग्नाचा वाढदिवस साजरा केलात. हे नवीन कपडे, या नवीन वस्तू तुम्ही आम्हाला भेट दिल्यात.. या सगळ्या वस्तू आम्ही अजून किती दिवस वापरणार कोण जाणे..? पण तुम्हा सर्वाना अजूनही आम्ही हवे आहोत.. हे जे आम्हा दोघांना कळालं ना त्यानं पुन्हा जिवाला पालवी फुटतेय. हे इतके सगळे डोळे आपल्यासाठी रडणार आहेत हे जाणवणं हाच आमचा मोठ्ठा दागिना आहे.. आणखी आम्हाला काय हवे?’
‘देवानं खरंतर याच क्षणी..’ आणि आजोबांचे डोळे भरून आले.. सोनूने पटकन आजोबांच्या हातातील माइक हातात घेतला.. ‘आजी तुला प्रश्नाचे उत्तर हवं होतं ना? आम्ही सगळ्यांनी ठरवलं आहे.. आपणही आपल्या लग्नाचा पन्नासावा वाढदिवस साजरा करायचा, अगदी आजी-आजोबांसारखा भांडतभांडत..’