ब्लॉग माझा : प्यासी हू मैं... Print

alt

अनिता दिसा , शनिवार , १  सप्टेंबर २०१२
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
आता तो समुद्रही परका वाटू लागतो तुझ्यासारखा. भणाण वारा कानात घोंघावतो.. डोळे भरून येतात खाऱ्या पाण्याने.. त्याच्या सारख्याच.. अन् मन म्हणत राहतं, प्यासी हूँ मैं.. प्यासी रहने दो.. रहने दो.. ना
समुद्रावर जायला खूप आवडतं मला! विशेषत: संध्याकाळी.. फेसाळत्या लाटा. भणाणता वारा, सरकती वाळू आणि क्षणाक्षणाला रंग बदलणारे असीम, अफाट आकाश...
सगळ्याचीच एक न ओसरणारी जादू पसरलीय मनावर कायमसाठीच! कदाचित इतक्या जवळ समुद्र असूनदेखील, आयुष्यात फार उशिरा बघितल्यामुळे असेल...

  प्रथमच बघितला तोही तुझ्या सोबतीने, म्हणूनच कदाचित हे गारुड ओसरलं नसेल अजून.. कुणास ठाऊक?
थोडके काही दिवस गेले की मन उसळ्या मारू लागतं. अगदी लहान पोरांसारखं, ‘चला समुद्रावर..’ काही तरी अस्वस्थ वाटू लागतं. ही अस्वस्थता, ही तळमळ आता फक्त समुद्राच्या दर्शनानेच थांबेल हे पक्कं माहीत असतं.
मग सुरू होतं, ‘चल न समुद्रावर’, ‘जायचं?’, ‘आज जाऊयात न?’ जायचं, जायचं, अगदी जायच्चच. सततच्या पाठपुराव्याने तूही तयार होतोस. एखादी संध्याकाळ मग सोनेरी होऊन जाते. तू बाइक काढतोस. तू किक मारायच्याही अगोदर मी उडी मारून मागच्या सीटवर बसलेलीही असते. तू हसून मान हलवतोस. मी एक हात तुझ्या खांद्यावर ठेवते. झाडं झपाटय़ाने मागे पडू लागतात.. रस्ता पुढे पळू लागतो. वाऱ्याचा वेग कानात भरायला सुरुवात होते..
‘कतरा कतरा मिलती है
कतरा कतरा जीने दो
जिन्दगी है, बहने दो
प्यासी हूँ मैं, प्यासी रहने दो
रहने दो ना..’
ओठावर गाणं येतंच आपसूक..
डोळे मिटू मिटू होतात. मी हट्टाने ते उघडेच ठेवते वर आकाशाकडे बघत बघत..
‘कल भी तो कुछ ऐसा ही हुआ था
निंद में फिर तुमने जब छुआ था
गिरते गिरते बाहों में बची मैं
सपने पे पाँव पडम् गया था
सपनों में बहने दो..’
क्षितिजावर उमटणारी नखभर चंद्रकोर माझ्याकडे हसून बघते. चटोर चांदणी डोळे मिचकावून दाखवते. मीही तिला डोळा घालते. इतक्यात तुझे मऊ मऊ केस गालाला गुदगुल्या करतात. माझी बोटं तुझ्या पाठीवर आणखी रुततात. लांबवरून समुद्राची गाज ऐकू येते.. हलकंसं धुकं जाणवायला लागतं. अंगावर अलगद शिर्शिरायला लागतं.
‘हलके हलके कोहरे के धुए में
शायद आसमान तक आ गयी हूँ
तेरी दो निगाहों के सहारे
देखू तो कहाँ तक आ गयी हूँ
कोहरे में बहने दो’
..आणि तो दिसतो. अचानक समोर अख्खाचा अख्खा समुद्र. कधीपासून साद घालणारा.. खुणावणारा.. वाट पाहणारा.
आता तर पावलांना आवरणं कठीणच असतं. मी आवरतही नाही.. तू बाइक लावायच्या आत मी उतरतेही. वळून तुझ्याकडे पाहत पाहत दगडांवरून उडय़ा मारत खाली पोहोचतेही. तूही येत असतोसच. जपून. सुकी वाळू भसाभस चपलांतून पायावर येत असते. मी चपला भिरकावून देते. धावत सुटते. सागराकडे. ओल्या वाळूची पुळण लागते..
ओलसर, गार स्पर्श पायांना होतो. पावलं वाळूवर उमटत जातात आणि शेवटी त्याचा स्पर्श होतो. उबदार, सुखावणारा.. पावलं बुडून जातात. लाटांवर लता येतच राहतात. चुबुक चुबुक. चुबुक. एका लयीत. ती लय श्वासात भिनत जाते. पाणी पोटापर्यंत येतं. पावलं डगमगायला लागतात, पण मन ऐकत नाही. हळूच म्हणतं ‘आहे, आहे, अजून पावलाखाली जमीन सुटली नाहीए..’
‘तुमने तो आकाश बिछाया
मेरे नंगे पैरो में जमीन है
पाके भी तुम्हारी आरजू है
शायद ऐसे जिन्दगी हसीं हैं’
.. अचानक लक्षात येतं मी खूप दूर निघून आलेय.
तू? तू कुठेस? माझी नजर भिरभिरायला लागते.. खरंच कुठेस तू? तुझं अस्तित्व जाणवत का नाहीए? अचानक एकटं का वाटतंय? तेदेखील भर समुद्रात? कुठं तू? माझा प्राण, माझा सखा?
आणि तू दिसतोस. किनाऱ्यावर. मोबाइलवर काही तरी टाइप करणारा, दूर. किती तरी दूर, किती कितीतरी दूर.. अचानक मळभ दाटून येतं मनात.. माझ्या मनापासून, माझ्या भावनांपासून, माझ्या विचारांपासून, माझ्या दु:खापासून, माझ्या अपमानापासून, माझ्या अवहेलनेपासून, माझ्या अस्वस्थतेपासून, माझ्यापासून..
खरंच किती दूर आहेस तू माझ्यापासून! मी अशीच एकटी प्रश्नांच्या आवर्तात गळ्यापर्यंत बुडालेली असते. अनेकदा एकाकीपणे नाकातोंडात पाणी जाऊन गुदमरत असते.. माझ्या प्रश्नांशी झगडत असते.. हातपाय मारत असते आणि तू उभा असतोस दूर किनाऱ्यावर त्रयस्थपणे. स्वत:च्याच विश्वात..
आता तो समुद्रही परका वाटतो. तुझ्यासारखाच. भणाण वारा कानात घोंघावतो. गळ्याशी आवंढा दाटतो. डोळे भरून येतात खाऱ्या पाण्याने त्याच्यासारख्याच. तोंडाला कोरड पडते.. मन म्हणतं,
‘प्यासी हूँ मैं..
प्यासी रहने दो..
रहने दो ना.. ..’