सो कुल : होम स्वीट होम Print

शुक्रवार , ७ सप्टेंबर २०१२
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
altघर किती स्क्वेअर फुटांचं आहे हा प्रश्नच येत नाही. आपलं आपल्या घरावर प्रेम असतंच ना. ते कधीतरी घराला सांगायला पण पाहिजे. ते निमित्त मला मिळालं.
घरी पाहुणे येणं किती छान असतं ना. कुणी म्हणेल ‘हॅलो? छान काय त्यात? किती प्लॅिनग करावं लागतं! जेवण, मेन्यू, खरेदी. सगळ्याचा विचार करावा लागतो. अ‍ॅडजस्टमेंट कराव्या लागतात. एक ना दोन!’ बरोबर आहे. बरोबर आहे. पण मी सोपे पाहुणे म्हणतीए. म्हणजे आवडणारे, हवेहवेसे वाटणारे, दडपण जाणवू न देणारे. आपल्याला आनंद देऊ करणारे.


परवा आमची अगदी जवळची गँग येणार होती रात्री जेवायला. साधारण सात-आठ मित्रमैत्रिणी. मी आणि आमच्या घरातले सगळेजण प्लॅिनगच्या बाबतीत मस्त टीम आहोत. चटाचट निर्णय घेऊन आम्ही कामं वाटून घेतो. त्यामुळे एकाच माणसावर भार पडत नाही आणि फक्त उरकण्यासाठी कार्यक्रम आखले जात नाहीत. त्या दिवशी सकाळी मला जरा फुरसद होती. असा वेळ घरातल्या वस्तूंबरोबर घालवायला मला फार आवडतं.
हॉलमध्ये नजर टाकली. दोन चार्जरच्या वायरी पिंपळाच्या मुळांसारख्या गुंतून पसरल्या होत्या. गेलेला एक बल्ब त्या गुंत्याखाली मूच्र्छित होऊन पडला होता. टीव्हीच्या खाली बाळाच्या खेळण्यांची मोठी रांग लागली होती. खिडकीतल्या दोन कुंडय़ा लवंडल्यासारख्या तिरक्या झाल्या होत्या. दोन फ्लॉवर नसलेले रिकामे पॉट आणि एक पेनस्टँड कोपऱ्यात कोंबल्यासारखे गर्दी करून उभे होते. जरा या सगळ्या गोष्टींवरून हात फिरवला. आणि फर्निचरच्या जागा बदलल्या जरा.
स्वैंपाकघरात लोणच्याची एक बरणी संपत आली होती- ती निपटून काढली. चीर गेलेला एक ग्लास आवडतो आवडतो म्हणून उगीच जपून ठेवला होता- तो हद्दपार केला. पॅसेजमध्ये आमच्या जिमच्या बॅगा एक खुर्ची व्यापून बसल्या होत्या. त्यावर एक छत्री आणि विंडशिटर पहुडले होते. झपाझप हे सगळं आवरलं. नॅपकीन बदलले. पायपुसणी धुतलेली घातली आणि मी माझ्या कामाला गेले. संध्याकाळी परत आले, तेव्हा घर इतकं गोड दिसत होतं.  काहीच एक्स्ट्रा सजावट न करता फक्त वस्तू नीटनेटक्या किंवा जागा बदलून ठेवल्यानी इतका मस्त बदल झाल्यासारखा वाटत होता घरात! बरं हे सगळं आवरायला मला अर्धा ताससुद्धा लागला नाही.
संध्याकाळी आमची पाहुणे मंडळी यायच्या आधी आम्ही ताटं, वाटय़ा, चमचे, डाव, पाणी वगैरे काढून ठेवलं. ताईंनी स्वैंपाक केला. कोशिंबीर मी करणार होते. ट्रॅफिक लागूनसुद्धा माझा नवरा पाहुण्यांच्या आधी पोचला- त्यामुळे तो आणणार असलेल्या गोष्टी वेळेत आल्या. एकानी बाळाला बघायचं आणि बाकीच्यांनी तयारी करायची असं हसतखेळत काम चालू होतं. शेवटचा टच म्हणून मी आमचे चपला-बूट उचलून वर ठेवले आणि येणाऱ्यांच्या पादत्राणांना जागा केली. हात धुवून मस्त शॉवर घेऊन आले पटकन्. एकेका पदार्थाची चव घेत आम्ही आरामात गप्पा मारत बसलो सगळे येईपर्यंत.
काही चिडचिड, त्रास न होता बघता बघता स्वैंपाक झाला, आवराआवर झाली. त्यात तीन बिलं सापडली. एक पत्र उघडायचं राहिलं होतं ते मिळालं. टीपॉयवर जम बसवलेली काही मासिकं रद्दीच्या गठ्ठय़ाकडे रवाना झाली. एका नव्या बेडशीटची घडी मोडली. तुपाचं चांदीचं भांडं स्वच्छ करून त्यात ताजं तूप भरलं. देवासमोर दिवा लावून शुभंकरोतिसुद्धा म्हटली. म्युझिक न लावताही माझ्या डोक्यात एक सुंदर धून वाजत होती.
माझ्या मनात आलं, आपलं मन शांत असलं की सगळ्या गोष्टींमध्ये एक सहजता येते. असे प्रेमळ, आनंदी पाहुणे सगळ्यांकडे यावेत अधूनमधून. आपणच आपल्या घराच्या प्रेमात पडतो. खूप गडबड, धांदल करून- एकमेकांवर ओरडत हे सगळं होणंही शक्य आहे. पण ते क्लिशे आहे. त्याउलट मज्जेत सगळी तयारी करता आली तर काय मस्त ना! मला वाटतं, त्या दिवशी आम्ही उत्स्फूर्तपणे केलेलं स्वागत आणि ताणरहित घालवलेला वेळ आमच्या मित्रांच्याही लक्षात राहील. खूप मज्जा आली आम्हाला. मेनी हॅपी रिटर्न्‍स ऑफ द डे.